Opisywanie i archiwizacja kart natryskowych do kolejnych zleceń

Nadaj jednoznaczny identyfikator

Powiąż każdą kartę z wewnętrznym oznaczeniem zlecenia, wariantu receptury lub próby. Powinno dać się je odnaleźć również po uporządkowaniu stanowiska.

Jeżeli próby przygotowuje kilka osób, stosujcie te same pola. Skróty zrozumiałe tylko dla autora szybko tracą wartość przy przekazaniu pracy.

Zapisuj proces, nie tylko nazwę koloru

Przydatne dane to wariant, data, materiał karty, kolor podłoża i istotne informacje o wykonanym układzie powłok. Dodatkowe pola zależą od systemu i celu próby.

Odstępstwa zapisuj przy konkretnej karcie. Ogólna uwaga na luźnej kartce może później nie dać się przypisać do próbki.

Połącz fizyczną kartę z dokumentacją

Przechowuj karty tak, aby identyfikatory i dane były dostępne. W dokumentacji cyfrowej rzeczywistą próbkę musi dać się odnaleźć pod tym samym oznaczeniem. Zdjęcie nie zastępuje jej koloru.

Odróżniaj próbę, oceniony wariant i referencję wykorzystaną w konkretnym zleceniu. Bez tego zbiór staje się niejednoznaczny.

Korzystaj ze zbioru świadomie

Archiwalna próbka jest udokumentowanym punktem wyjścia. Nie dowodzi, że inna mieszanka, pojazd lub aplikacja da identyczny wynik. Sprawdź nowe odniesienie zamiast bezrefleksyjnie kopiować wcześniejszą decyzję.

Regularne porządkowanie ujawnia powielone identyfikatory i karty bez pochodzenia. Stanowisko, uchwyt i archiwum pełnią różne, uzupełniające się funkcje.